Παιδιά εκτός ελέγχου…

Πεισμώνει, επιμένει, στυλώνει τα πόδια, απαιτεί… Πριν χαρακτηρίσετε το παιδί σας ιδιότροπο, σκεφτείτε ότι μπορεί απλώς να βρίσκεται σε απόγνωση. Κι όμως, έχετε ελπίδες να κερδίσετε τον πόλεμο του «θέλω», αρκεί να υιοθετήσετε τις σωστές τακτικές.

«Ποτέ μην τσακώνεσαι με ένα παιδί», λέει ένα παλιό αφρικανικό ρητό. Σοφή συμβουλή, μια που συχνά εμείς οι μεγάλοι ξεχνάμε πως ένα παιδί δεν μπορεί να κατανοήσει, να επεξεργαστεί ή να συζητήσει όπως ένας ώριμος ενήλικος. Εννοείται πως ένα παιδί έχει έναν και μοναδικό τρόπο να διαπραγματεύεται: φωνάζοντας.

Το σκηνικό γνωστό. Στο σούπερ μάρκετ η τρίχρονη Μαργαρίτα αρπάζει ένα πακέτο μπισκότα-ζωάκια και το ρίχνει στο καλάθι, τα θέλει και αυτά και τις σοκολάτες και τα γαριδάκια. Η μαμά τα βγάζει και τα βάζει πάλι στο ράφι. Η μικρή βάζει τα κλάματα, τα ξαναπαίρνει και τα σφίγγει δυνατά στην αγκαλιά της. Φωνάζει και κλαίει. Είναι εκτός ελέγχου. Η μαμά σκύβει και εξηγεί χαμηλόφωνα, ενώ οι περαστικοί κοιτάνε με ύφος συμπόνιας τη μαμά.

«Θυμωμένοι νάνοι, αγανακτισμένοι γονείς» θα μπορούσε να έχει τίτλο το παραπάνω περιστατικό, γνωστό σε κάθε μητέρα που έχει συνοδεύσει ένα νήπιο στο σούπερ μάρκετ. Επίμονα, πεισματάρικα παιδιά, σκεφτόμαστε εμείς, επίμονοι, πεισματάρικοι γονείς σκέφτονται εκείνα.

Οι ψυχολόγοι πάντως συμφωνούν: Δεν υπάρχουν πεισματάρικα παιδιά. Απλώς γύρω στα δύο τους χρόνια τα παιδιά ανακαλύπτουν ότι έχουν και αυτά προσωπικότητα και έτσι αρχίζουν να εκδηλώνουν τα «θέλω» τους. Το παιδί μας δεν είναι πλέον το γλυκό ανυπεράσπιστο και άβουλο μωράκι που δεν μπορεί να κάνει βήμα χωρίς εμάς και μετά το κλάμα μας χαμογελάει σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Τώρα πατάει πόδι και βγάζει φωνή, διεκδικεί και απαιτεί. Όταν οι γονείς μιλούν για πείσμα και επιμονή, οι ειδικοί απαντούν με αυτονομία και έλεγχο των συναισθημάτων.

Μίλα μου

«Μου έχει συμβεί να εκνευριστώ τόσο πολύ με τα παιδιά μου, που ξέχασα και τα ονόματά τους», ομολογεί η Κατερίνα, μητέρα του πεντάχρονου Γιώργου και της τρίχρονης Ελένης.

Τις περισσότερες φορές οι ενδοοικογενειακές μάχες ξεκινάνε μετά από μια ασήμαντη ζημιά ή μετά από εκδήλωση «αδελφικής αγάπης» από το ένα παιδί προς το άλλο: «Γιατί του έσκισες το βιβλίο. Γιατί;» Πάντα ζητούσα να μάθω το γιατί. Από την άλλη, μόλις το παιδί άνοιγε το στόμα του για να απαντήσει, πάταγα τις φωνές: «Σταμάτα! Μήπως νομίζεις ότι μιλάω μόνο και μόνο για να με ακούω να μιλάω; Απάντησέ μου!» Πολλές φορές, εξουθενωμένη από τους καβγάδες, κατέφευγα στις γνωστές δημοκρατικές παιδαγωγικές μεθόδους: «Τέρμα η συζήτηση. Από αυτή τη στιγμή θα γίνεται μόνο ό,τι λέει η μαμά».

Ευτυχώς, κατά κανόνα τα παιδιά δεν δίνουν σημασία στις κατά καιρούς βαρυσήμαντες δηλώσεις μου. Θέλω να πιστεύω πως είμαι ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, ώριμος και θιασώτης της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης. Πιστεύω στις θετικές επιδράσεις ενός υγιούς διαλόγου και πάντα προσπαθώ να αποδίδω δικαιοσύνη. Τότε τι είναι αυτό που με πιάνει όταν τα παιδιά δοκιμάζουν τα όρια μου;», αναρωτιέται η Κατερίνα.

«Τα παιδιά δεν δοκιμάζουν τα δικά μας όρια αλλά τα δικά τους», μας λέει ο ψυχολόγος. Αυτό το κάνουν γιατί έχουν την ανάγκη να αναμετρούν τις δυνάμεις τους. Είναι απόλυτα φυσιολογικό για ένα νήπιο που αναπτύσσεται να θέλει να ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Και οι συγκρούσεις είναι απόλυτα φυσιολογικές. Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό αλλά σχεδόν καταστροφικό είναι οι συχνές συγκρούσεις. Οι συχνοί τσακωμοί και καβγάδες δημιουργούν στο παιδί ανασφάλεια και άγχος και επιπλέον αδυνατίζουν το ανοσοποιητικό τους σύστημα. Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά από οικογένειες με υψηλό δυναμικό συγκρούσεων αρρωσταίνουν συχνότερα από εκείνα που ζουν σε ήρεμο, ισορροπημένο και ειρηνικό περιβάλλον.

Από την άλλη, μπορεί να αναρωτηθείτε πώς γίνεται όταν τα παιδιά βρίσκονται μεταξύ τους να τσακώνονται συνέχεια. Ναι, η αλήθεια είναι πως τα παιδιά έχουν την τάση να αναμετριούνται μεταξύ τους. Αυτές όμως τις αναμετρήσεις τις βιώνουν εντελώς διαφορετικά. Εδώ η μάχη γίνεται επί ίσοις όροις. Αντίθετα, οι γονείς και τα παιδιά δεν είναι ίσοι. Οι γονείς, ως ενήλικες, κρατάνε από κάθε άποψη τα πιο δυνατά χαρτιά. Κάθε παιδί ξέρει ότι «αν έρθω αντιμέτωπο με τη μαμά ή τον μπαμπά, εγώ θα χάσω». Γι’ αυτό και όταν ένα παιδί καταφέρει να «λυγίσει» την αντίσταση των γονιών του, δεν αισθάνεται καθόλου νικητής, αλλά απροστάτευτο και εγκαταλειμμένο.

«Από την άλλη, υπάρχουν οι παιδοψυχολόγοι και όλοι αυτοί οι εναλλακτικοί που προωθούν την κατανόηση και το διάλογο. Κατά καιρούς τους βλέπω να δίνουν συμβουλές με έναν αφύσικο τρόπο», λέει η Κατερίνα. Όμως οι οικογένειες δεν στήνονται βάσει διαγγελμάτων. Εγώ δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να χτίσει μια σχέση αγάπης με το παιδί του με αυτούς τους τρόπους. Εκτός αυτού, δεν υπάρχει τίποτα πιο κουραστικό και ψεύτικο από το να παριστάνεις διαρκώς ότι έχεις κατανόηση, ότι δίνεις όλη σου την προσοχή στο παιδί και ότι είσαι ο πιο καλός του φίλος. Το παιδί καταλαβαίνει όλα τα «ενήλικα» ψέματα, γιατί λειτουργεί κυρίως βάσει του ενστίκτου του. Δεν λέμε ότι με την πρώτη ευκαιρία είναι καλό να αφήνουμε το θυμό μας να ξεσπάσει. Εμείς οι γονείς είμαστε αυτοί που δίνουν το καλό παράδειγμα. Εμείς ως ενήλικες οφείλουμε να δείξουμε στα παιδιά πώς αποφεύγεται ένας καβγάς ή πώς διεξάγεται δίκαια ένας αναπόφευκτος καβγάς. Καλώς ή κακώς πρώτοι εμείς οφείλουμε να κοιτάζουμε τα δικά μας λάθη. Και τις περισσότερες φορές η αλήθεια είναι πως τα πράγματα εκτροχιάζονται όταν οι γονείς χάνουν την αυτοκυριαρχία τους.

Θέλω τον κόσμο και τον θέλω τώρα…

…έλεγε ένα σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης. Μετά την ηλικία των δύο ετών λοιπόν και τα παιδιά μας κάνουν τη δική τους επανάσταση. Θέλουν να παίρνουν όλο και περισσότερες πρωτοβουλίες και αποφάσεις, χωρίς όμως να μπορούν να ελέγξουν την απογοήτευση και τα συναισθήματά τους. Τότε είναι που έρχονται αντιμέτωπα με την «πικρή» διαπίστωση: οι γονείς μου δεν θέλουν ό,τι θέλω εγώ, οι ανάγκες μου δεν είναι ίδιες με τις δικές τους. Ο θυμός και η απογοήτευση προς το πρόσωπό μας τους δημιουργεί πανικό και το ξέσπασμά τους δεν είναι παρά η έκφραση της απελπισίας τους. Ο κόσμος τους διαταράσσεται δημιουργώντας τους ένα εσωτερικό χάος. Αυτό το χάος είναι που θέλουν να εξερευνήσουν και δοκιμάζουν συνεχώς τα όριά τους. Τόσο τα δικά τους όσο και των γονιών τους. Η αλήθεια είναι βέβαια πως δεν φταίει μόνο η μαμά και ο μπαμπάς για το θυμό τους, αλλά και εξωτερικοί παράγοντες: το τραπέζι είναι πολύ ψηλά για να ανέβουν, η γαλότσα δεν λέει να μπει στο πόδι και η χαζή η κούκλα δεν ανοίγει το στόμα για να φάει το φαγητό της!

Και ξέρετε γιατί αυτές οι συναισθηματικές εκρήξεις των μικρών μας φοβίζουν; Γιατί με το θυμό τους βγάζουν στην επιφάνεια τα δικά μας αρνητικά συναισθήματα και εμείς πρέπει να καταπιέζουμε τον δικό μας θυμό. Και όταν η δική μας αντίδραση στη δική τους επιμονή είναι η τιμωρία, τότε τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Και η λύση δεν είναι βέβαια να τους επιτρέψουμε τα πάντα, αλλά να εξηγήσουμε ήρεμα, ευγενικά και αποφασιστικά στο παιδί μας γιατί δεν μπορεί να κάνει αυτό που θέλει. Ένα θυμωμένο παιδί δεν μπορεί να ησυχάσει τη στιγμή που το θέλουμε εμείς. Πρέπει πριν να είναι έτοιμο για παρηγοριά, που την έχει ιδιαίτερα ανάγκη έπειτα από μια έκρηξη, να βγάλει την απογοήτευσή του. Ψυχραιμία είναι η απάντηση και ήρεμη αδιαφορία στο πείσμα τους. Το ότι εμείς τους δείχνουμε ποια είναι τα όρια το χρειάζονται όσο και την αγάπη μας. Άλλωστε μια φάση είναι και περνάει (το αργότερο σε δεκαέξι χρόνια).

Για ακόμη λιγότερους καβγάδες

Λίγα λόγια και καλά. Οι πολλές συγκρούσεις αποφεύγονται όταν μιλάμε φιλικά και με ενδιαφέρον στα παιδιά. Και ιδιαίτερα όταν εμείς οι ίδιοι ξέρουμε τι θέλουμε. Θέλετε να τακτοποιήσει το δωμάτιό του τώρα; Πείτε το. Προσπαθήστε να διατυπώσετε την απαίτησή σας όσο το δυνατόν πιο ουδέτερα. «Τακτοποίησε τώρα σε παρακαλώ το δωμάτιο σου». Ποτέ μην του θέτετε ερωτήματα ή να του βάζετε διλήμματα: «Μπορείς να τακτοποιήσεις επιτέλους το δωμάτιό σου;» ή «Θα τακτοποιήσεις το δωμάτιο σου σε δύο ή σε τρεις ώρες;»

Αν το παιδί διαμαρτυρηθεί, χρησιμοποιήστε το κόλπο του «χαλασμένου πικάπ». Επαναλάβετε: «Καταλαβαίνω ότι δεν έχεις όρεξη. Αλλά τώρα θα μαζέψεις το δωμάτιό σου».

Μη συζητάτε για πράγματα που έχετε αποφασίσει. Αν θεωρείτε απαραίτητο να τακτοποιεί το δωμάτιό του και ότι μια καλή ώρα για ύπνο είναι οχτώ το βράδυ, δεν πρέπει να το κάνετε θέμα ξανά και ξανά.

Αποφύγετε τις πολλές εντολές. Όσο πιο φειδωλοί είστε με τις συμβουλές, τόσο περισσότερο το παιδί θα τις σεβαστεί, θα καταλάβει τη σημασία που δίνετε σε αυτές και θα τις σεβαστεί. Όταν είναι πολλές οι εντολές και οι απαγορεύσεις, το παιδί χάνει την πίστη του σε αυτές και αρχίζει να επαναστατεί. Και τότε γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αποφύγετε τη σύγκρουση.

Μην πιέζετε τα παιδιά να μοιράζονται. Οι περισσότεροι καβγάδες, ιδιαίτερα ανάμεσα στα νήπια, συμβαίνουν όταν αρνούνται να μοιραστούν ένα φίλο ή ένα παιχνίδι. Θυμηθείτε όμως πως τα παιδιά μοιράζονται μόνο όταν νιώσουν ασφάλεια (όπως και οι ενήλικες εξάλλου). Αντί λοιπόν να τα παρακινείτε να μοιραστούν, καλύτερα πείτε τους: «Παίξε εσύ λίγο με το παιχνίδι και μετά δώσ’ το στον αδελφό σου».

Τονώστε του την αποφασιστικότητά του. Είναι πολύ σημαντικό για το παιδί να μάθει από νωρίς να παίρνει αποφάσεις από μόνο του. Δώστε του λοιπόν τις κατάλληλες ευκαιρίες. Για παράδειγμα, ρωτήστε το τι προτιμάει για φαγητό: «Κοκκινιστό ή φασολάκια;» Ή τι θέλει να φορέσει σήμερα; Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν να πατάνε στα πόδια τους, να έχουν γνώμη και να σέβονται τη γνώμη των άλλων. Γίνονται ανεξάρτητα και μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους με επιχειρήματα.

Ενθαρρύνετέ το να μιλάει: Όταν τα παιδιά συνηθίσουν να συζητάνε για τα προβλήματά τους, μαθαίνουν να εκφράζονται χωρίς πολλές φωνές. Γενικότερα, το πλούσιο λεξιλόγιο βοηθάει τα παιδιά να βρίσκουν τις λέξεις που χρειάζονται για να υπερασπίσουν το δίκιο τους, για να μας κάνουν να τα καταλάβουμε. Οι φωνές συνήθως είναι το όπλο που χρησιμοποιούν όταν βρίσκονται σε αδιέξοδο. Όταν όμως γνωρίζουν πως ένα καλό επιχείρημα μπορεί να απλουστεύσει τα πράγματα, να συντομεύσει τις διαδικασίες και να αποτρέψει έναν καβγά, τότε σίγουρα μπορούν να βρουν πιο εύκολα τη λύση σε οποιοδήποτε πρόβλημα.

Ακονίστε την κρίση του. Ένα παιδί με κρίση μπορεί να διαχειριστεί πολύ καλύτερα το θυμό του. Πώς θα το καταφέρετε; Με την ανάγνωση παραμυθιών. Ο μύθος τα βοηθάει να αντιμετωπίζουν διλήμματα και να μπαίνουν στη θέση του άλλου. Για να εξασκηθεί κι άλλο η φαντασία τους, μπορείτε να τους κάνετε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης ερωτήσεις, όπως, για παράδειγμα, τι θα γινόταν αν η ηρωίδα είχε πάρει άλλο δρόμο ή αν δεν είχε ανοίξει αμέσως την πόρτα.

Μείνετε ψύχραιμοι. Οι έρευνες δείχνουν πως ένας γαλήνιος και ήρεμος γονιός λειτουργεί για το παιδί ως λιμάνι στις καταιγίδες. Και εκεί θα καταφύγει σε κάθε καταιγίδα.

Τέλος, θυμηθείτε πως πίσω από ένα μόνιμα θυμωμένο παιδί κρύβεται απλώς ένα πληγωμένο ή φοβισμένο παιδί. Αναρωτηθείτε ή ρωτήστε το τι φοβάται και προσπαθήστε να κατευνάσετε τους φόβους του.

Όλα είναι θέμα χειρισμού

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα που αναφέρει η Κατερίνα όσον αφορά τον τρόπο που ο άντρας της χειρίζεται τα θέματα «συνεργασίας» με το γιο τους. «Ήταν μια περίοδος όπου το παιδί έπρεπε να διαβάσει για το σχολείο, αλλά κάθε τόσο τα παρατούσε. Εγώ έχανα την ψυχραιμία μου και την υπομονή μου και ποτέ δεν κατάφερνα να βρω τρόπο να τον πείσω. Ο άντρας μου παρατηρώντας τις συγκρούσεις μας μια μέρα κάθισε και του είπε μια ιστορία: Ένα αεροπλάνο, για να μπορέσει να πετάξει, χρησιμοποιεί το μεγαλύτερο μέρος από τα καύσιμά του στην απογείωση. Από τη στιγμή που θα σηκωθεί όμως στον αέρα, ξοδεύει πολύ λίγα. Εσύ, όταν κάθε τόσο ξεκινάς το διάβασμα και το σταματάς, χαλάς πολλή δύναμη και κουράζεσαι περισσότερο, απ’ όσο θα κουραζόσουν αν καθόσουν και τελείωνες τα μαθήματά σου χωρίς διακοπή. Έτσι τον έπεισε. Από τότε, κάθε φορά που ο μικρός κωλυσιεργεί, αρκεί να του δείξει με το χέρι του ο πατέρας την κίνηση του αεροπλάνου και ο γιος μας στρώνεται χωρίς δεύτερη κουβέντα».

Οι συγκρούσεις δεν είναι κάτι που μπορούμε να αποφεύγουμε πάντα και μάλιστα είναι κάτι που δεν πρέπει να αποφεύγουμε πάντα. Απλώς αν μπορούμε να αποφεύγουμε τις συνεχείς αψιμαχίες, σίγουρα το σπίτι μας θα μπορέσει να παραμείνει ένα καταφύγιο με θετική ενέργεια για όλους.

kids.in.gr

Teaching children to look after the pennies…

 

Prepare pupils for our uncertain economic future by exploring debt and explaining the eurozone crisis, says Colin Hynson Since the start of mass tourism in the 1960s, Greece has made money from its glorious ruins. But now that the country itself is in financial tatters, it is looking less at its past and focusing nervously on a highly uncertain future. For the classroom, there is no better example of how we are embedded in a global economic system on the verge of collapse. The question is whether this is a short-term crisis or the start of something more profound in macro and microeconomic terms. Teachers are likely to find themselves in turmoil. How do you teach economics when many economic orthodoxies seem to be crumbling beneath our feet? Although the two are not directly linked, the banking crisis of 2008 and the current sovereign debt crisis – especially in the eurozone – have forced a review of our economic systems. So what kind of economy is desirable? In January this year, Prime Minister David Cameron tackled this issue directly in a speech where he defended the central tenets of a global economic system. But he added: “No true Conservative has a naive belief that all politics has to do is step back and let capitalism rip…Uncontrolled globalisation can slide into monopolisation, sweeping aside the small, the personal and the local.” It seems that the “greed is good” world of Wall Street’s Gordon Gekko, with its implicit dependence on debt, is fading away. All of this has implications for the way both national and personal economics are presented in the classroom. The old way is dying but the new is still struggling to be born. As the educationalist Ken Robinson once asked: “How do we prepare our children for a future that we cannot possibly predict?” Perhaps one way forward is to encourage pupils to re-examine their own relationship with money, especially debt. At a European, national and personal level, debt has become a fact of economic life and one that, until recently, was regarded as essential for economic well-being. This was highlighted in October last year, when David Cameron had to alter a speech in which he was going to encourage us all to pay off our debts. At a time when government spending was about to be cut, this would have been economically disastrous since our economy depends on our spending money and a large part of that comes from credit and store cards. Yet in Britain, we have cut back on our debts. In 2010, each household had, on average, debts of £16,000 (excluding mortgages). By the end of last year, this had shrunk to £7,500. Ironically, however, under traditional ways of balancing the books, debt reduction creates a dilemma at both a national and personal level. Governments across Europe, especially in countries such as Greece, Ireland, Spain and Portugal, are cutting their expenditure to reduce their debts. This slows down and can even reverse economic growth. Yet if they do not reduce their debts, they will find it more difficult to raise new loans in the future, creating a vicious circle. Personal debt may have been a stimulus to the economy in the past, but it cannot be relied on any longer. Ask your pupils about their attitudes towards debt. Do they believe that governments and individuals should spend more money than they earn (either through taxation or wages)? Look at who benefits from debt at both a macro and micro level. Given that debts have to be paid back eventually, is there a level at which debt becomes unsustainable and will actually begin to harm both borrower and creditor? How much debt is healthy and how do governments judge what that level is? You can also make it personal. Ask pupils what they would be prepared to sacrifice to pay off their debts. Eurozone countries such as Greece and Italy had to agree to conditions on how their debts were to be reduced before the other countries in the European Union would bail them out. In Greece, this has resulted in riots. How would your pupils feel if their parents or carers paid off their debts, but then insisted on controlling not only how much they spent but also what they spent it on? Of course, one solution for both individuals and countries with debt problems is to declare themselves bankrupt. This has been done before. Nine years ago, Argentina defaulted, which left billions of pounds’ worth of unpaid debt, banks that had lent to it facing enormous losses and the country in financial meltdown. Many fear that Greece and other European countries may be heading in the same direction. At first glance, bankruptcy can look appealing for the debt-ridden nation. But if Greece defaults on its debts, there could easily be a “contagion” effect across Europe. If Greece defaults today, then tomorrow it may be Spain, Ireland or Italy and that would make a bad situation much worse. Another issue is that it is mostly French and German banks that have lent money to the Greek government. Any default would hit them (and their economies) very hard. The money lent to Greece by the European Central Bank, therefore, will be used to ensure that these debts are honoured. Pupils can explore what happens when any kind of debt is wiped away like this. The debts are still there, but they simply will not be paid. So where have the debts gone? They will be absorbed at a government level by financial institutions such as the International Monetary Fund or the European Central Bank and, on a personal level, by retail banks or building societies. But both countries and individuals will find it increasingly difficult to borrow money in the future. Would your pupils be willing to lend money to somebody who has been unable to pay them back in the past? Just as with the economy, for a teacher it can be difficult to find a balance. You do not want to frighten pupils so thoroughly that they feel their future will inevitably be bleak. But if we cannot predict what is to come, we can at least try to prepare them for most eventualities. An economic future based on consumer and government spending, fuelled by a tolerant attitude to debt – a stance that arose in the US and Britain in the late 1980s – may no longer be a viable scenario. It can seem complicated, but you could ask your pupils to suggest more positive alternatives.

Colin Hynson is an educational writer and consultant. He has written more than 30 textbooks for children, including The Credit Crunch (Franklin Watts, 2009)

 

Source: http://www.tes.co.uk/article.aspx?storycode=6196135&s_cid=tesmagazinehome

Προσοχή στα μικρόβια!!!

Τα σχολεία ξεκινούν, αλλά μαζί τους ξεκινούν και οι παιδικές ιώσεις, αφού στο σχολείο παραμονεύουν πολλά μικρόβια! Γι’ αυτό δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι για τα παιδάκια να προσέχουν να έχουν πάντα τα χεράκια τους καθαρά! Τώρα οι γονείς έχουν έναν σύμμαχο προστασίας για το παιδί: Τα υγρά μαντήλια @@@@@ με ήπια αντισηπτική δράση. Τα @@@@@ είναι ειδικά μελετημένα για το παιδικό δέρμα. Σε αντίθεση με τα κοινά αντισηπτικά μαντήλια, περιέχουν φυσικό, και όχι χημικό, αντισηπτικό παράγοντα. Έτσι, καθαρίζουν αποτελεσματικά τα χέρια, δρουν αντισηπτικά και εξασφαλίζουν υγιεινή προστασία, χωρίς να ξηραίνουν το ευαίσθητο παιδικό δέρμα. Με αποδεδειγμένη δράση κατά του ιού της γρίπης Η1Ν1 (ενεργό σε 5’).

 

Πηγή: http://kids.in.gr/article/?aid=1231127053

 

Οι 10 πιο γνωστές πόλεις φαντάσματα

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους μπορεί μια πόλη να έχει εγκαταλειφθεί. Οικονομικοί λόγοι, φυσικές ή ανθρωπογενείς καταστροφές που προκαλούνται από πλημμύρες, κυβερνητική δράση, ανεξέλεγκτη ανομία ή ακόμη και πόλεμο. Κάποιες από τις εγκαταλελειμμένες πόλεις-φαντάσματα είναι πλέον τουριστικά αξιοθέατα, ενώ άλλες μπορεί να είναι επικίνδυνο ή παράνομο να τις επισκεφθείτε. Γνωρίστε 10 από τις πιο συναρπαστικές πόλεις-φαντάσματα σε όλο τον κόσμο…
10 – Bodie, Καλιφόρνια (ΗΠΑ)

Ιδρύθηκε το 1876. Ξεκίνησε σαν ένας μικρός οικισμός ορυχείων και το 1880 ο πληθυσμός του έφτασε σχεδόν τους 10.000 κατοίκους. Στην αιχμή του υπήρχε ακόμη και Chinatown με αρκετές εκατοντάδες Κινέζους κατοίκους.
Η εξάντληση των πόρων όμως καθώς και μια καταστροφική πυρκαγιά το 1932 απομάκρυναν και τους τελευταίους κατοίκους της πόλης. Η πόλη χαρακτηρίστηκε ως Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο το 1961, και το 1962 έγινε Ιστορικό Πάρκο.
9 – San Zhi, Ταϊβάν

Στην περιοχή του San Zhi, ξεκίνησε να χτίζεται το φουτουριστικό αυτό χωριό ως καταφύγιο διακοπών πολυτελείας για τους πλούσιους. Ωστόσο, μετά από πολλά θανατηφόρα ατυχήματα κατά την κατασκευή, οι εργασίες σταμάτησαν. Η έλλειψη χρημάτων ήταν άλλος ένας λόγος που οι εργασίες δεν ξεκίνησαν ποτέ ξανά.
Μάλιστα, οι φήμες στην γύρω περιοχή λένε ότι η πόλη είναι πλέον στοιχειωμένη από τα φαντάσματα εκείνων που πέθαναν.
8 – Varosha, Κύπρος

Η Βαρόσα παλαιότερα ήταν μια πανέμορφη περιοχή, γεμάτη λουλούδια, και ένας από τους πιο πολυτελής προορισμούς διακοπών για ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο..
Το 1974, ωστόσο, η τουρκική εισβολή στη Κύπρο διχοτόμησε το νησί. Οι πολίτες έφυγαν από τα σπίτια τους, με την ελπίδα κάποια στιγμή να επιστρέψουν. Η πόλη ερήμωσε και πλέον τελεί υπό τη διοίκηση του Τουρκικού στρατού και έχει περιφραχτεί με συρματοπλέγματα. Τα κτίρια σιγά σιγά καταρρέουν.
7 – Gunkanjima, Ιαπωνία

Το Hashima είναι ένα από τα 505 ακατοίκητα νησιά της περιφέρειας Ναγκασάκι στην Ιαπωνία. Βρίσκεται σε απόσταση 15 χιλιόμετρων από το ίδιο το Ναγκασάκι. Είναι επίσης γνωστό και ως Gunkan-jima που σημαίνει Θωρηκτό.
Δημιουργήθηκε το 1890 όταν μια εταιρεία με την επωνυμία Mitsubishi αγόρασε το νησί και άρχισε ένα πρόγραμμα ανάκτησης άνθρακα από το βυθό της θάλασσας. Αυτό προσέλκυσε περισσότερο κόσμο στην πόλη και το 1916 αναγκάστηκαν να δημιουργήσουν τα πρώτα πολύ μεγάλα κτίρια.
Το 1959, η πόλη ήταν στην μεγαλύτερη ακμή της, και μπορούσε να υπερηφανεύεται για την πυκνότητα των 835 ατόμων ανά εκτάριο για το σύνολο του νησιού (1.391 ανά εκτάριο για τον οικισμό), μια από τις υψηλότερες πυκνότητες πληθυσμού που έχει καταγραφεί ποτέ σε όλο τον κόσμο.
Όμως τη δεκαετία του 1960 ήρθε το πετρέλαιο να αντικαταστήσει τον άνθρακα σε όλη την Ιαπωνία, τα ορυχεία άρχισαν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο και φυσικά δεν αποτέλεσε εξαίρεση το Hashimas. Το 1974, η Mitsubishi ανακοίνωσε επίσημα το κλείσιμο του ορυχείου.
Σήμερα η πόλη είναι εγκαταλελειμμένη και το ταξίδι σε αυτήν απαγορεύεται. Στο νησί Hashimas γυρίστηκε η ταινία του 2003 Battle Royale II αλλά ήταν η έμπνευση για την δημιουργία του videogame «Killer 7″.
6 – Balestrino, Italy

Το Balestrino είναι μια αρκετά παράξενη υπόθεση γιατί ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν πληροφορίες σχετικά με αυτό. Τουλάχιστον ως προς την εγκατάλειψη. Κανένας δεν είναι σίγουρος πότε ιδρύθηκε, αν και τα αρχεία χρονολογούνται πριν από τον ενδέκατο αιώνα.
Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε από τις φωτογραφίες, το άνω τμήμα της πόλης αποτελείται από ένα κάστρο (του μαρκησίου) και το κάτω μέρος, από έναν ενοριακό ναό (του Αγίου Ανδρέα). Τα αρχεία του πληθυσμού μας πάνε πίσω στο 1860, όταν περίπου 800-850 άνθρωποι ζούσαν εκεί. Κυρίως αγρότες οι οποίοι καλλιεργούσαν ελιές.
Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, η βορειοδυτική ακτή της Ιταλίας χτυπήθηκε από πολλούς ισχυρούς σεισμούς. Ένας από αυτούς το 1887 (μέγεθος 6,7) κατέστρεψε πολλά χωριά στην περιοχή της Σαβόνα, και αν και δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία φαίνεται ότι και το Balestrino χτυπήθηκε άσχημα.
Το 1953 η πόλη εγκαταλείφθηκε οριστικά λόγω της συνεχιζόμενης γεωλογικής αστάθειας και οι εναπομείναντες κάτοικοι (περίπου 400) μετέβησαν σε πιο ασφαλής περιοχές προς τα δυτικά.
5 – Katoli World, Taiwan

Το Katoli World δεν είναι πόλη. Είναι πάρκο και βρίσκεται στην περιοχή Dakeng Scenic λίγο έξω από το Taichung, της Ταϊβάν. Άνοιξε στη δεκαετία του ογδόντα, και είχε αρκετή επιτυχία μια και ήταν ένα από τα λίγα θεματικά πάρκα στο νησί της Ταϊβάν.
Στις 21 Σεπτεμβρίου του 1999 ένας καταστροφικός σεισμός χτύπησε την Ταϊβάν. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του σεισμού, αλλά κανείς από το πάρκο, καθώς ο σεισμός χτύπησε όταν αυτό ήταν κλειστό.
Το μεγαλύτερο όμως μέρος του πάρκου καταστράφηκε και έτσι αναγκάστηκαν να το κλείσουν για πάντα.
4 – Centralia, Πενσυλβανία

Το Centralia της Pennsylvania δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα μεγάλη κοινότητα, αλλά ήταν κάποτε μια ζωντανή και βιομηχανική περιοχή. Στην αιχμή της, η πόλη λόγο των ορυχείων εξόρυξης άνθρακα ήταν το σπίτι για 2.761 ψυχές, Σήμερα ο πληθυσμός των τάφων στα νεκροταφεία της, ξεπερνά αριθμητικά κατά πολύ τον πληθυσμό των ζωντανών κατοίκων της.
Το 1962 όπως κάθε εβδομάδα οι κάτοικοι της πόλης έβαλαν φωτιά για να κάψουν τα σκουπίδια. Το αποτέλεσμα ήταν μια τεράστια υπόγεια φωτιά άνθρακα να ξεκινήσει. Οι προσπάθειες για την κατάσβεση της πυρκαγιάς ήταν ανεπιτυχείς, και η φωτιά συνέχισε να καίει όλη τη δεκαετία του 1960 αλλά και του 1970. Δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία αναφέρθηκαν από διάφορους ανθρώπους, λόγω του μονοξειδίου του άνθρακα.
Το 1979, οι ντόπιοι κατάλαβαν ότι το πρόβλημα δεν είχε τελειώσει. Αντίθετα έπαιρνε μεγαλύτερες διαστάσεις. Ένα βενζινάδικο της περιοχής ανέφερε ότι η θερμοκρασία των δεξαμενών καυσίμων του έφτανε τους 77,8 ° C.
Αυτό προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον, το οποίο ενισχύθηκε το 1981 όταν ένα 12χρονο παιδί σκοτώθηκε πέφτοντας σε μια τρύπα 1,5 μέτρο και 46 μέτρων βάθος. Σημείωση.. η τρύπα δεν υπήρχε, άνοιξε ξαφνικά κάτω από τα πόδια του.
Το 1984, 42 εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για να δημιουργηθούν καινούργιες εγκαταστάσεις στο κοντινό βουνό Καρμέλ με τους περισσότερους κατοίκους να μετακομίζουν εκεί. Σήμερα η πόλη είναι σχεδόν ακατοίκητη, μόνο μια χούφτα ανθρώπων τώρα παραμένει εκεί, κυρίως ιερείς.
Η φωτιά εξακολουθεί να μαίνεται, και σύμφωνα με τους ειδικούς θα το κάνει για τα επόμενα 250 χρόνια.
3 – Yashima, Japan

Η πόλη Yashima βρίσκεται σε ένα επιβλητικό οροπέδιο προς τα βορειοανατολικά του Takamatsu, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Shikoku ένα από τα μεγαλύτερα νησιά της Ιαπωνίας. Το οροπέδιο που απλώνεται εντυπωσιακά προς τη θάλασσα, είναι η τοποθεσία της διάσημης μάχης που έλαβε χώρα στις 22 Μαρτίου 1185 κατά τη διάρκεια του πολέμου Genpei. Στη κορυφή της πόλης υπάρχει ένας ιερός για τους Ιάπωνες ναός για προσκύνημα. Ο ναός του Shikoku.
Κατά τη διάρκεια της οικονομικής έξαρσης της Ιαπωνίας, τη δεκαετία του ογδόντα, οι άνθρωποι του Takamatsu αποφάσισαν ότι το οροπέδιο ήταν ένα εξαιρετικό μέρος για να επενδύσουν στον τουρισμό. Έξι ξενοδοχεία χτίστηκαν, μαζί με πολλά πάρκα και δρόμους, ακόμη και ένα ενυδρείο.
Σιγά σιγά όμως ο αριθμός των επισκεπτών άρχισε να μειώνεται. Ώσπου τα ξενοδοχεία και τα καταστήματα αναγκάστηκαν να κλείσουν, όπως και το τελεφερίκ που μετέφερε τους προσκυνητές στον ιερό ναό.
2 –Pripyat, Ουκρανία
 Το Pripyat είναι μια εγκαταλειμμένη πόλη στη βόρεια Ουκρανία, κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν περίπου 50.000 και ήταν το σπίτι των περισσοτέρων εργαζομένων του πυρηνικού σταθμού Τσερνομπίλ.Με την καταστροφή του Τσερνομπίλ το 1986 η πόλη εγκαταλείφθηκε λόγω της απειλής της ακτινοβολίας.
Στη συνέχεια Pripyat λειτουργούσε ως μουσείο για μεγάλο χρονικό διάστημα, δείχνοντας ένα κομμάτι της σοβιετικής ζωής. Ωστόσο, κάποια στιγμή στις αρχές του 21ου αιώνα ο τόπος λεηλατήθηκε σε μεγάλο βαθμό, τίποτα δεν έμεινε πίσω, κλάπηκαν ακόμη και καθίσματα τουαλέτας.
Η πόλη δεν θα είναι ασφαλής για την ανθρώπινη κατοικία για πολλά χρόνια ακόμη, και ακόμη και τότε θα είναι πολύ δύσκολο για τούς ανθρώπους να αποφασίσουν να μετακομίσουν εκεί.

1 – Craco, Ιταλία

Το Craco βρίσκεται στην Περιφέρεια της Basilicata και στην επαρχία της Matera. Μεσαιωνική πόλη, χτισμένη σε λόφους, με εδάφη ιδανικά για την καλλιέργεια σίτου. Η δημιουργία του Craco μπορεί να χρονολογηθεί περίπου στο 1060, όταν η γη ήταν στην ιδιοκτησία του Αρχιεπισκόπου Arnaldo, επισκόπου του Tricarico. Αυτή η μακροχρόνια σχέση πολιτών με την Εκκλησία είχε μεγάλη επιρροή στους κατοίκους, σε όλες τις ηλικίες.
Το 1891, ο πληθυσμός της Craco είχε φτάσει τα 2.000 άτομα. Τα προβλήματα για τους κατοίκους ξεκίνησαν όταν οι αγροτικές εργασίες δεν απέφεραν τα αναμενόμενα. Μεταξύ του 1892 και του 1922 πάνω από 1.300 άτομα είχαν μεταναστεύσει στη Βόρειο Αμερική. Προσθέστε στην συνέχεια τούς σεισμούς, τις κατολισθήσεις, τον πόλεμο! Όλα συνέβαλαν σε μαζική μετανάστευση των κατοίκων της πόλης.
Το 1963 οι 1.800 κάτοικοι που είχαν απομείνει μεταφέρθηκαν σε μια κοντινή κοιλάδα που ονομάζεται Craco Peschiera, και το αρχικό Craco παραμένει σε κατάσταση αποσύνθεσης.
επιμέλεια: alfavita.gr

Δεν το πιστεύω!

Ως πότε θα μας κοροϊδεύουν οι μεγαλοκαρχαρίες;

Πρόσφατα, βρήκαν λεφτά που είχαν κλέψει κάτι υπάλληλοι του ΙΚΑ …τώρα λέει θα τους δικάσουν μετά από 10 χρόνια. Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει…

τι να πω…ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΩΡΑ!!! Για να νιώθουμε κι εμείς πως υπάρχει δικαιοσύνη! Και προτείνω να τους βάλουν σε καταναγκαστική εργασία…όλη την οικογένεια! Για να ξεπληρώσουν αυτά που πήραν.